Çok içtenlikle birkaç şey yazmak istiyorum buraya. Annemin beni yetiştirirken yaptığı en büyük hata, ki bugün kendisi de aynı şeyi söyler; beni dikbaşlı, sözünü esirgemeyen, tuttuğunu koparan ve her durumda sorgulayan, doğru düzgün biri olarak yetiştirmek. Tüm bu özellikler böyle sayınca başlı başına çok iyi gözüküyor değil mi? Ama aynı zamanda yıllarca gördüm ki, toplumun çoğunluğuna uyum sağlamama da en çok engel olan özellikler bunlar. Bu özelliklerim yüzünden, insanlara kendi çıkarlarımı gözeterek yalakalık yapmadığım için normal hayat akışına ayak uyduramıyorum. Zaman zaman diğer insanların saygısını ve takdirini kazansam da, sevgilerini kazanamıyorum. Çünkü insanlar gerçekleri değil, onların söylediklerini yanlış da olsa onaylamamızı duymayı istiyorlar. Yüzlerine bana baka yalan söylememizi istiyorlar. Onlara benzememizi istiyorlar. En ufak bir başkaldırımızda ya da farklılığımızda bizi ölesiye ötekileştiriyorlar. Ben çok yoruldum bu durumdan. Ve sadece okul, iş, arkadaş çevresi değil hayatın her alanında bu durumla savaşmaktan yoruldum. Biraz ara vermek istiyorum. İlk gönderi için bir ara verme konulu metin paylaşmak ne kadar doğru bilmiyorum ama sadece içimden geldiği gibi yazmak, biraz içimi dökmek ve bundan sonraki hayatımın yol haritasını yeniden çıkarmak istiyorum. Sonuçta başlangıçlar, mukakkak bir şeylerin bitişine işaret eder.